ഖത്തറിലെ നീണ്ട രാത്രികൾക്ക് ഒരു ശബ്ദമുണ്ട്…
മൗനത്തിന്റെ ശബ്ദം.
ആ മൗനത്തിനുള്ളിൽ ഇരുന്ന് ദീപു ശശിധരൻ പതിവായി തന്റെ ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കും.
അവിടെ ഒരു നമ്പർ— “അച്ഛൻ”.
വിളിക്കണം…
പക്ഷേ ഓരോ തവണയും, വിരൽ മുന്നോട്ട് നീങ്ങാതെ പിൻമാറും.
ദീപുവിന്റെ ജീവിതം പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ സമ്പൂർണ്ണമായിരുന്നു.
ഭാര്യ കൂടെ, നല്ല ജോലി, സ്ഥിരമായ ജീവിതം…
പക്ഷേ അവന്റെ മനസ്സ് ഒരിക്കലും ഖത്തറിൽ മുഴുവൻ താമസിച്ചിരുന്നില്ല.
അത് എല്ലായ്പ്പോഴും നാട്ടിലായിരുന്നു…
മുണ്ടമല മണിഭവൻ എന്ന വീട്ടിൽ.
അവിടെ ഒരാൾ മാത്രം—
ശശിധരൻ പി എൻ, അവന്റെ അച്ഛൻ.
“അച്ഛന് ഒന്നും കുറയരുത്…”
ആ ചിന്തയിലാണ് ദീപു ജീവിച്ചത്.
മാസംതോറും കാശ് അയച്ചു, കണ്ണിന്റെ ഓപ്പറേഷൻ ചെയ്തു, സുഖവിവരങ്ങൾ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു
ഫോൺ വിളിച്ചപ്പോൾ, അച്ഛന്റെ മറുപടി പതിവായി ഒരേ ആയിരുന്നു—
“എനിക്ക് സുഖമാണ് മോനെ…”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ദീപുവിന് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം കിട്ടും.
എങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾക്ക് പിന്നിൽ എന്തോ മറച്ചുവെച്ചതുപോലൊരു തോന്നൽ അവനെ വിട്ടുമാറിയിട്ടില്ല.
ഒരു അവധിക്കാലത്ത് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ,
അത് വെറും തോന്നലല്ലെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കി.
താഴത്തെ വീട്ടിൽ താമസിച്ചിരുന്ന പൊന്നമ്മയും കുടുംബവും അച്ഛന് ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്ത് കൊടുക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞു.
“അവരാണ് ഇപ്പോൾ എനിക്ക് നോക്കുന്നത്…”
അച്ഛന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ആശ്രയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
അത് കേട്ടപ്പോൾ, ദീപുവിന് ആശ്വാസം തോന്നി.
അങ്ങനെയാണ് അവൻെറ ഭാര്യയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം —₹15000 രൂപ പ്രതിമാസം നൽകി, അച്ഛനെ നോക്കാൻ പൊന്നമ്മയെ ഏർപ്പെടുത്തിയതു.
“ഇപ്പോൾ എല്ലാം ശരിയാകും…”
അവനും ഭാര്യയും കരുതി.
പക്ഷേ ചില കാര്യങ്ങൾ നമ്മൾ കരുതുന്നതുപോലെ നടക്കില്ല…
എപ്രിൽ മാസത്തിൽ, കാര്യങ്ങൾ മാറിത്തുടങ്ങി.
ഫോൺ വിളിക്കുമ്പോൾ, അച്ഛന്റെ ശബ്ദം മാറി…
അവിടെ ഒരു മങ്ങലും കഠിനതയും.
ഒരു ദിവസം—
ഒരു വാർത്ത.
“അവരാണ് ഇപ്പോൾ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത്…”
അത് കേട്ടപ്പോൾ, ദീപുവിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു.
താഴെ താമസിച്ചിരുന്ന പൊന്നമ്മയും ഭർത്താവും മകനും…
ഇപ്പോൾ മണിഭവനിൽ.
അച്ഛനോടൊപ്പം.
“അച്ഛാ, ഇത് ശരിയല്ല…”
ദീപു ആദ്യം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ മറുപടി…
അതൊരു അച്ഛന്റെ ശബ്ദമല്ലായിരുന്നു.
“നീ എന്ത് ചെയ്യാൻ പോകുന്നു?
പണം അയക്കാതിരിക്കുമായിരിക്കും, അല്ലാതെ എന്ത് ചെയ്യാൻ
എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം!”
വാക്കുകൾ കുത്തിയിറങ്ങി.
“നീ ഇവിടെ ഇനി വരേണ്ട!”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, ദീപുവിന്റെ ഹൃദയം നിശ്ശബ്ദമായി തകരുകയായിരുന്നു.
അതിൽ ഏറ്റവും വേദനിച്ച കാര്യം…
അന്ന് അച്ഛൻ മദ്യം കുടിച്ചിരുന്നില്ല.
അത് ദീപുവിന്റെ പ്രതീക്ഷകളെ പൂർണ്ണമായി തകർത്തു.
“അച്ഛന്റെ ഉള്ളിൽ എങ്കിലും എന്നോട് ഒരു തരിമ്പു സ്നേഹം ഉണ്ടാകും…”
എന്ന വിശ്വാസം പൂർണമായി തകർന്നു തരിപ്പണമായി.
രാത്രികളിൽ അവൻ ഉറങ്ങാറില്ല…
അമ്മയെ ഓർക്കും.
“അമ്മ ഇതൊന്നും കാണാനില്ലാതിരുന്നത് ഭാഗ്യം…”
അവൻ ചിന്തിച്ചു.
“അച്ഛനു അമ്മയോടുപോലും സ്നേഹം ഇല്ലായിരുന്നു…
അപ്പോൾ മക്കളോട് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകും…”
കണ്ണുകൾ നിറയുന്നു.
ജോലി സ്ഥലത്ത് എല്ലാവരും നാട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ആവേശത്തിൽ പറയാറുണ്ട്..
“എന്റെ അച്ഛൻ എയർപോർട്ടിൽ കാത്തിരിക്കും…”
“എന്റെ അമ്മ വീട്ടിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട കറികൾ പാകം ചെയ്യും…”
അവർ പറയുമ്പോൾ, ദീപു ചിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കും.
പക്ഷേ ഉള്ളിൽ…
“എനിക്ക് നാട്ടിൽ പോകാൻ എന്തുണ്ട്…
എന്നെക്കായി ആരുമില്ലല്ലോ കാത്തിരിക്കാൻ…”
ആ ചോദ്യം മാത്രം.
മണിഭവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെയാണ്.
പക്ഷേ അത് ഇനി ഒരു വീട് അല്ല—
ഒരിക്കൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞ സ്ഥലം…
ഇന്ന് ഭീഷണിയും ദൂരവും നിറഞ്ഞ ഒരു നിശ്ശബ്ദം.
ഖത്തറിലെ ഒരു രാത്രിയിൽ,
ദീപു ഫോണിന്റെ സ്ക്രീനിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.
“അച്ഛൻ” എന്ന പേര് അവിടെ തന്നെ.
വിളിക്കണോ…?
അല്ലെങ്കിൽ അതിനെ അവിടെ തന്നെയോ വിടണം…?
വിരൽ ഒരുപാട് നേരം മുടങ്ങിയിരുന്നു…
അവസാനം—
വിളി പോയില്ല.
ആ രാത്രി, ദീപു ഒരു സത്യം മനസ്സിലാക്കി:
എല്ലാവർക്കും ഒരു വീട് ഉണ്ടാകും…
പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും “കാത്തിരിപ്പ്” ഇല്ല.
silvernibcom 